Enrico Vignati ci parla de “I Amarèti Galina”

Enrico Vignati ci parla de “I Amarèti Galina”

“I Amarèti Galina”

Quante üsmàde ho fai da picinén, tre volte ala stemàna gh’èra le infurnàde.

Me stèvi propi li, davanti al Fabricòn, e quande el sciùr Ripa ià tirèva föra dal furne el prufüme el se spanteghèva tüte inturne.

D’estàde pö cui vèdri dele finestre vèrti sberlatàdi el te rüvèva diretamènte in ca’, fina nèi tirèti, e l’èra talmènte forte che te tirèva gula.

Sicùme de danè ghe n’èra pochi, gh’èra un bel trüchète da sfrütà.

Quande i pasticéri i fèvun nète el taulòn da laurà i catèvun sü tüti quei ruti, da li el nume “pasta ruta”, e ià metèun nèi sachèti da vènde a bon mercà.

Sicume sül taulòn insèma ai amarèti i fèvun anca i biscoti, finiva indrèn anca quei.

Nöme fiulén ‘ndèveme de cursa cun vinte o trenta franchi per fa merènda, e se gh’èra gente davanti a nöme ghe dèva no fastìdi a fa la fila perché intante naŝèveme, e el prufüme el custèva gnèn.

Pö turnèveme a ca’, se setèveme sü l’üss cun in man el noste bèl scartusén e sgandulèveme bèi cuntènti.

Enrico Vignati


 

Condividi l'articolo su

Riproduzione Riservata