Enrico Vignati ci parla de “Le Casìne che gh'èra na volta'”

Enrico Vignati ci parla de “Le Casìne che gh'èra na volta'”

“Le Casìne”

Sturicamènte nöme Santangiulén sème visti cume cumerciànti, i ròtui de tila e i pachi i fàn parte sicüramènte dèla nosta tradisiòn.

Se guardème un po’ indré però se curgème che tanti ièrun quei che ciàpèva el pulman per ‘ndà a Milan a laurà, insì cume tanti, se ‘ndème indré amò un toche, i laurèun in campagna.

Quante Casìne che gh’èra, tante propi in paìš tàme la Baslina, la Pedrina, l’Urtàia e la Cua e pö cume te ‘ndèvi föra gh’èra la Mutina, el Lišunén, la Müšéla e la Müšlìna, la Riviéra, la Rèsega , la Batistìna e la Giüblìna. E tante oltre che adèss me recordi no.

Quanta gènte ha lauràde ‘ndi campi e ‘ndele stale, e i fiulén che giüghèva sü l’èra, meši biùti e quasi sèmper in pepartèra, e quante storie iàn cüntade i noni ai neudén setàdi de sira ala lüš dela lücerna  ‘ndele stàle d’inverne, per gode el colde del fià dele vache.

Adèss de tante gh’è pü nanca l’umbrìa, e quele che gh’è amò in pè i stan sü perché tira no vènte.

I ricordi che püsè m’ha restàde nel cör ièn la Giüblina e la Müšéla; la prima perché tüti i ani le maestre i ghe cumpagnèvun a vède a fa’ el furmàge e per tüti nöme l’èra una esperiènsa meravigliusa, la secunda invece ho imparade a apresàla quande sèri püsè grande, per l’architetüra meravigliusa, cun i so’ rušòn grandi e picinén talmènte bèi che i parìun pitüràdi nel ciel.

Adèss pürtòpe g’ha restàde propi pü gnèn a faghe recurdà chi l’è che sèreme, i tèmpi ièn cambiàdi e l’agricultüra la va avanti cun le ašiènde agricule gròse, gh’è pü i fitàuli cun le so’ pusiòn picinine e le ca’ per i paišàn.

Ma la röda la gira, e chisà se fra un quai ani .......


Enrico Vignati


 

Condividi l'articolo su

Riproduzione Riservata