Enrico Vignati ricorda "El Frütaröl cul carète, Giafèr”

Enrico Vignati ricorda "El Frütaröl cul carète, Giafèr”

Da pàder in fiöl, per una vita intrega. Sùl, nève, acqua e nebia, lü el manchèva mai; tlà sentìvi rüvà cun la so’ cantilèna patàati, pìiri, sigùule, tumàatis e la so’ vuš la partìva piàn piàn e pö la cresèva, sènsa mai vušà, la dèva no fastidi.

La so’ butìga l’èra un caretén de lègne celèste, el mutùr a du gàmbe e i bràsi a fa da vulànte.

La  früta bèn impustàda nèle casète, cun i sachi de iùta che el druèva per quatàla quande gh’èra la brina, la stadèra de ferr rüsne che el fèva balà cui didi quande el te pešèva la früta pugiàda in un canton.

La so’ divisa l’èra un scusàl blö fina a suta i genögi, i sandali d’estàde e i cutùrni cürti d’invèrne.

Gh’èra no un cantòn del paìs che lü el girèva no, anca la circuvalasiòn che cun el pasà dei ani e l’aumentà del trafiche l’èra diventàda periculusa.

El so’ mèsté, cara la me gènte, l’èra no un laurà ma un servìsi suciàl per le persùne che per un mutìve o per l’olter i püdèvun no mövess de ca’.

Enrico Vignati


 

Condividi l'articolo su

Riproduzione Riservata