Enrico Vignati ci parla de “l’Utàva di morti”

Enrico Vignati ci parla de “l’Utàva di morti”

“L’Utàva di morti”

Ndème nen che sa fai tardi, e la strada l’è amò lunga;
vegni mama, un menutén, son adré  ligà le scarpe.

Ièrun apèna du e meša, gh’èra mia de apuntamènti,
ma i parenti ièrun tanti, e i amìši amò püsè, tüti quanti la al murtòri,
e püdèveme no tardà.

Du sachéle de lümén, sufranèi, strasi abundànti, l’èra la festa per i morti,
l’èra l’utàva, l’èra el so’ di.

Un lümen per Terešìna, vön per Mario e per šia Pina, mètun vön anca al dutùr,
e quei là, ièn da per lur, par chi sìun desmentegàdi, pìsun dü, mèti da pé.

Nà lüstràda ai münümènti, un po’ d’acqua per i fiuri, e ala fen strachi e cuntenti
ndèume a cà a tirà l’urari.

Ala sira a vote e meša, cun el scüri in buca al lù, te vedèvi un gran splendùr, da Busaròche
ala Baslina, fina a tache a Vilantè, una lüš  sènsa cumpàgne, e l’amur pèr tüti lur.

L’èra festa per dabòn, gh’èra i bombi e le castègne, i crucanti che buntà, l’èra un modo tame un olter,
per sentii amò a cà.

Si, la so, la se fa amò, ma le pü la stesa roba, per i vegi l’è un’ üšànsa, per quei giun püsè un fastìdi,
tüti in machina, fa frège, g’ho vöia no da caminà.

El sarà un rito pagàn, me vöi no fa discüsiòn, ma per lür che ièn sèmper a scüri, l’è tame ‘na benedisiòn.

L’impurtante, brava gènte, l’è ndà no na volta l’ane,  per fas vède dai parenti che se sème ricurdàdi;
si, l’utàva l’è la so’ festa, lur la sàn e ièn cuntenti;
ma maniman fè  una scapàda, cun un fiur, cun un lümén,
o anche apèna per un bašén.  


Enrico Vignati


 

Condividi l'articolo su

Riproduzione Riservata