Enrico Vignati ci parla de “la bügàda”

Enrico Vignati ci parla de “la bügàda”

“La bügàda”

L’oltra sira intante che me fèvi la barba m’è scapàde l’öge vèrse la lavatrice, e nel guardà la sc’iüma bianca che la sgüèva šu dal oblò el me pensiér l’è ‘ndai a me mama e a tüte le done che fèva bügàda nei segiòn.

Vascòn de ramèra šincàda che nei ani ièvun ciapàde el poste dei mastéi de lègne, i primi pasi dèl prugrèss...., pugiàda indrèn l’asa da lavà de lègne, quèle püsè bèle cun el porta savòn.

Ste pore done cun el riòte in testa per tèn sü i cavèi, el cül per aria, le màneghe fai šü fina a sura i gùmedi e un scusalén suta ala pansa per bagnàss no fina a tache ai pe.

E sü e šu i freghèun i so’ pagni cun un bucòn de savòn al poste dèla sèner in una man e nel’oltra la spasèta de radiš per daghe una bèla brüs’ciàda ale smàgie püsè resistènti.

Ala fen, cun la cèsta pièna suta sèa i ‘ndèun de cursa verse el torce per l’ültema uperasiòn prima da tacà via i pagni sul fil de ramén in curte, le curti de una volta ‘ndue per pasà gh’èra da n’dà arènta ala furséla del lègne, ‘ndue el fil l’èra un po’ püsè volte.

E mai me desmentegarò el prufüme che gh’èra nèle giurnàde de primavera, el prufüme dèla bügàda fai che fa!


Enrico Vignati

 

Condividi l'articolo su

Riproduzione Riservata